Schrijfveren

Al zeker 1,5 jaar neem ik me voor om mee te schrijven met de "schrijfveren" maar op de een of andere manier komt daar maar niets van. Iedere keer vind ik wel een excuus om niet te schrijven.
Ik heb geen tijd,
Het onderwerp spreekt me niet aan,
Ik heb geen inspiratie
Uitvluchten dus eigenlijk. Vandaag is de prompt (wat is hier een goed Nederlands woord voor???) "Een verbleekt zwempak" kijk, daar kan ik volgens mij wel iets mee. Hmmm straks toch maar even de kookwekker zetten en een kwartier gaan schrijven.
Maar wat doe ik op de dagen dat ik niet uit de voeten kan met de uitdaging? Overslaan of mezelf toch dwingen iets te schrijven? Of een beetje valsspelen en een eerder prompt nemen die ik nog niet gedaan heb?
Het gaat er natuurlijk om om mijn brein te prikkelen en dat betekent dan weer dat ik gewoon door de zure appel heen moet bijten en moet gaan schrijven. Help!

Beurs (WOW)

Beurs

Voorzichtig doe ik m’n ogen open, hoewel dat eigenlijk het enige is wat ik niet voorzichtig hoef te doen.  De zon piept tussen de gordijnen door en ik voel een zacht briesje van buiten komen, het lijkt weer net zo’n heerlijke dag als gisteren te worden. Tja, gisteren, daar wil ik nog even niet  aan denken, want dat is de reden dat ik hier nu als een plank lig.

 Durf ik me te bewegen? Met m’n armen en benen lijkt alles in orde te zijn. Misschien valt het uiteindelijk toch nog allemaal mee. Ik draai m’n hoofd naar rechts, prima. Dan naar links, au!! Voorzichtig breng ik m’n hand naar m’n achterhoofd, oké, daar zit een enorme bult  en die doet zeer, nu ik even goed voel doet m’n hele linkerkant zeer en ik denk dat ik blij mag zijn dat het niet erger is.

Mijn gedachten gaan naar  gisteren, een stralende dag en een boottochtje op de schitterende  blauwe zee.  Met z’n tienen in een vissersbootje  is een beetje behelpen maar het gaat. Ik ben geen held als het om kleine bootjes gaat, ooit ben ik tussen wal en rubberboot geraakt , traumatisch! Als ik weer uit mag stappen,  kijk ik naar beneden en zie het glinsterende water, ik zal toch niet… Ik word onzeker, verlies m’n evenwicht en val achterover.

De zee was misschien toch een betere optie geweest, dan was ik zacht geland en was ik nu niet blauw en beurs.

W.O.W.

Via het blog van Aline doe ik mee aanW.O.W. (Write on Wednesday) Elke woensdag in de even weken wordt er een opdracht geplaatst waar je aan mee kunt doen. Lijkt je dit leuk, kijk dan hier even voor de spelregels.

Veel plezier!

Het moet er nu toch maar van komen

Ik ben gek op schrijven. Al vanaf mijn 10e houd ik dagboeken bij, niet regelmatig maar geregeld. Vroeger schreef ik verhalen en gedichten (waarom heb ik niet alles bewaard???) Ik heb genoeg om over te schrijven, maar hoe? En hoe wordt het interessant genoeg voor een ander om te lezen. Ik zie mensen om me heen schrijven, ze doen het gewoon, sturen hun manuscripten op, worden afgewezen, blijven schrijven.
Waarom schrijf ik niet? Waarom beperk ik me nog steeds tot mijn dagboek en mijn blog? Te weinig vertrouwen in mezelf, denken dat ik niets interessants te vertellen heb, er van overtuigd zijn dat anderen toch beter zijn. Allemaal dingen die mij weerhouden om dat te doen wat ik graag wil; schrijven.

Nu heb ik op het web verschillende schrijfopdrachten gevonden en daar wil ik nu echt mee aan de slag. Ik betwijfel nu al of ik de discipline op kan brengen om te schrijven, zucht. Ik hoop dat ik inspiratie kan halen uit het boek "The Artists Way" van  Julia Cameron en ik ga meedoen aan de schrijfopdrachten bij Aline. Ik zal proberen om dagelijks mee te doen aan schrijfveren, nee ik moet zeggen: ik GA meedoen. Ik heb dit al vaker geprobeerd, maar altijd weer afgehaakt, maar als ik echt wil gaan schrijven, me daarin wil ontwikkelen zal ik toch maar eens moeten gaan doorzetten.

Er zit iets diep in me en dat moet er uit!!